به او خیره میشوم چشمان سیاه رنگش با عددهایش چنان برق میزنند که دلم میخواهد گوشی اش را بردارم و شماره بگیرم اما از او دل میکنم.
***
(میم)امده و روی کاناپه جلوی تلویزیون نشسته سلام کرده اما من نخواستم که جوابش را بدهم شاید هم نشنیدم...زیر چشمی نگاهم میکند نگاهه اش را بی پاسخ رها میکنم...تلفن زنگ می زند به طرفش میدوم..اما (میم)گوشی را بر میدارد و می گوید :الو - خیر اشتباه گرفتید.
***
نصف شب است انگار که سالهاست صبح نمیشود. (میم)خوابیده و من در اینه به چشمانم خیره شدم چقدر دلم برایشان تنگ شده است چقدر غریبه و نا اشنا.سالهاست که خندهایشان را ندیده ام.دستم را روی گونه اینه میگذارم و دست دیگرم را چنان که چشمان اینه نبیند مشت میکنم و بعد با تمام قدرتی که دارند می کوبم همه جا را سرخ می بینم و بعد سیاه انگار (میم)باز هم چراغها را خاموش کرده است
/ویکتور هوگو/
زندگی روسپی زیبایی ست
هر که فاحشه گری اش بدید از زیبایی اش چشم فرو بست.
/جبران خلیل جبران/
درجا به او دل بستم چون به همان
گونه که گاهی کافی است زنی
نگاهی تحقیرامیز به ما بیندازد
تا عاشق او شویم وفکر کنیم که هرگز
به وصالش نخواهیم رسید گاهی نیز
کافی است که چون مادام دوگرمانت
مهربانانه نگاهمان کند تا به او دل ببندیم و
بپنداریم که میتوان بر او دست یافت.
رومان در جستجوی زمان از دست رفته
اثر مارسل پروست جلد اول-ص۲۶۵
دومین جشنواره نمایشنامه خوانی
اجرای نمایشنامه خوانی :
نگین
نویسنده :حمید امجد
کارگردان:
رها جهانشاهی
خوانشگران :
مینا پناهی
نگار خرد
سعیده خوش نژاد
مجتبی ظفر قندی
حجت هاشمی
زمان:
۳۱ اردیبهشت ۸۸
ساعت۹:۳۰
مکان : دانشگاه نبی اکرم ـپلاتوی ۳
آخرین قطره های نوشابه را می نوشد
از لیوانی
با دو نی
با هم و
با خنده و
بی حرف
پسری این سوی میز و
دختری آن سوی میز.
کارگران کافه
خاموش
به آنها می نگرند
نمی دانند که امشب آن دو قرار دارند
که کرکره ی کافه را با آنها پایین بکشند.
{یارتا یاران}
میخواهم با کسی بروم که دوستش می دارم
نمی خواهم بهای همراهی را با حساب و کتاب بسنجم
یا در اندیشه خوب و بدش باشم
نمی خواهم بدانم دوستم می دارد و یا نمی دارد
میخواهم با کسی بروم که دوستش می دارم
َ{برتولت برشت}
در دره ی کوهستانی ی تنگدستی
اگرریگی زاده شدی
و تخته سنگی سترگ نمی شوی،
اگرجویباری هستی
وبه دریایی فراخ نمی پیوندی،
لحظه را دریاب
تابه بی نهایت برسی.
"کیم کوانک سوب"
